O SILENCIO BRANCO

Moi pouco se dixeron: os homes do norte aprenden axiña da futilidade das palabras e do valor inestimable dos feitos.

* * * *

Si, a xuventude era Némesis, a deusa da vinganza. Destruía aos vellos sen decatarse que ao facelo destruíase a si mesma. Porque a xuventude era sempre moza; só envellecía a vellez.

* * * *

Mentras que sentado no seu recuncho miraba a través do ring ao seu contrincante, ocorreuselle que a suma da súa experiencia e a da xuventude de Saudel darían como resultado un campión de pesos pesados. Aí estaba o problema. Saudel xamais sería un campión mundial. Faltáballe experiencia, e a única forma de adquirila era pagándoa coa súa xuventude, pero cando tivese esa experiencia, xa sería vello.

* *

JACK LONDON. O SILENCIO BRANCO E OUTROS RELATOS.

Unha das miñas lecturas deste verán. Un gran libro.

ETIQUETAS

Pouco importa poñer etiquetas donde non hai nada.

VACACIÓNS NO MAR

Hai cousas que non entendo.

O PAÍS DA LIBERTADE

Menos mal que temos estes gardiáns da Libertade.

REVOLUCIÓN IRMANDIÑA

Adiante á nova Revolución Irmandiña.

Actualización 12 de Xullo:

Unha boa Nova.

DESPROPÓSITO

Un novo DESASTRE na miña terra, un novo despropósito por culpa da esquizofrenia existente e por non ter a valentía de decidirse pola conservación ÍNTEGRA do Courel.

AMOR E DOR

"Ahora ya no necesito pensar en ellos porque ya sé la respuesta y sé que no puedo cambiar la respuesta y creo que no puedo cambiarme porque la segunda vez que te vi supe que era verdad lo que había leído en libros y lo que nunca creí; que amor y dolor son una sola cosa y que el valor del amor es la suma de lo que se paga por él y cada vez que se consigue barato uno se está engañando".

LAS PALMERAS SALVAJES

WILLIAM FAULKNER

A LÚA DOS EVERGLADES: PREMIO TERRA DE MELIDE 2007

E seguías a andar pola beirarrúa. Eras unha flor de area a buscar a brisa do mar que che traía tras de cada porta o silencio e o abandono naquela cidade favorita do sol. Fuxir, pensaches, fuxir, deixalo todo como unha oficina erma.

MANUEL MURGUIA 2007

O 28 de abril estiven en Arteixo, na reunión do xurado do Manuel Murguía, do que formo parte este ano, xunto con Xabier Docampo e Isidro Novo, coordinados por Julio Mancebo. Por certo, que Julio contou unha anécdota ben graciosa, da que Xabier xa deu conta.

O vindeiro sábado, día 19 de Maio, volverei, se non hai novidade, a Arteixo, para o acto de entrega do premio, e para ver como vai de medrada a árbore que, o ano pasado, axudei a prantar.

Devezo por ir a Arteixo, onde sempre me trataron de xeito excelente, para coñecer a quen escribiu o magnífico relato gañador.

ALMAS GRISES

"Los atardeceres de junio casi hacen concebir esperanzas en el mundo y la humanidad. Son tantos los perfumes que llegan de las muchachas y de los árboles, y el aire tan grato, que dan ganas de empezar de nuevo, de frotarse los párpados, de creer que el mal no es más que un sueño, y el dolor, un espejismo del alma".

Había tempo que ma recomendaran, e aproveitei esta longa ponte madrileña para ler ALMAS GRISES, de Philippe Claudel. A novela entusiasmoume. Unha novela onde nada é branco nin negro, todo é gris, e onde ninguén se salva, nin sequera o narrador da historia. Cunha técnica contida, ás veces sinxela, que bebe directamente da oralidade, onde se emprega sabiamente a elipse. E, de fondo, a nube negra da guerra, da primeira guerra mundial. O que demostra unha vez máis que todos os temas seguen a ser posibles, da guerra á paz, da aldea á cidade, baixo a man dun verdadeiro artista.