26 de março de 2007
MAIS SOBRE HAMSUN
25 de março de 2007
DESCUBRIMENTOS
13 de março de 2007
70 ANOS DE LOVECRAFT
Un dos autores que máis influencia tivo en min como lector (coido que lle lin todo ou practicamente todo o que ten publicado en castelán) foi o autor de relatos de terror e "horror cósmico" H. P. Lovecraft.
Os seus mitos aínda se moven pola miña cabeza e volvo, xa moi da cando en vez, ás súas narracións, sobre todo ao ciclo de aventuras oníricas de Randolf Carter.
Hoxe, os seus relatos resisten máis mal que ben, pois non ten a altura de Poe como escritor, pero na miña adolescencia foi capaz de espertar en min moitos pesadelos. El é un dos culpables de que comezase a ler de xeito compulsivo e iso sempre se agradece.
8 de março de 2007
LEMBRANZA DE CARLOS CASARES
Así era a vida, camarada. Podía chorar toda a noite no teu cuarto, podías preguntarlle a Deus por que tiñan que ser tan acedas as derrotas, por que detrás de cada ledicia presentida había sempre unha hora amarga. Pero Deus non respondía. A súa voz xa tan pequena, iríase desdebuxando máis aínda dende agora. De pouco ía valer que te chamase cada vez que subías as escaleiras de madeira da casa de Chicha evitando ser ouvido polos veciños do primeiro.
27 de fevereiro de 2007
NEIRA CRUZ
23 de fevereiro de 2007
CANTEIRAS
O DESCONFORTADO: LINGUA E ECOLOXÍA
Verbo de montes perdidos, e de faltas lingüísticas, o das canteiras nos montes do Courel. Aí si que tiñamos poñerlle dentes á linguaxe. No galego de Londres utilizase a expresión: "síntome desconfortado". Sucede que despois da época do Dinosauro e do cambio de goberno, pasouse a unha especie de período de Confort. E a min esa preguiza democrática déixame desconfortado. Se hai unha prioridade lingüística, é a da defensa da natureza, das xentes e as cousas que esa lingua nomea. A sorte da lingua galega radica nesa imbricación ecolóxica coa sorte da terra. Na historia da lingua está a historia da paisaxe e do pobo. A lingua contén as pegadas que os seres humanos deixan no chan. A caligrafía coas curvas do desexo e as liñas quebradas da dor. Tamén a historia de cadaquén. O noso corpo é unha caixa de tipógrafo. As leis son importantes, mais as linguas xermolan, escintilan de novo, na utilidade esencial de nomear a festa e a ferida, a pulsión erótica e a pulsión da morte. Cando somos quen de que se adiante a expresar as crises e os conxuros. O malestar e a esperanza. Por iso, os manifestos copulativos deberían acudir os primeiros, coas verbas de urxencia, ás canteiras ilegais no corazón do Courel.
MANUEL RIVAS.
Por suposto, comparto plenamente as palabras de Rivas.





