POESÍA CONTRA A IGNORANCIA

Lingua proletaria do meu pobo

eu faloa porque si, porque me gusta

porque me peta e quero e dame a gana

porque me sae de dentro, alá do fondo

dunha tristura aceda que me abrangue

ó ver tantos patufos desleigados,

pequenos mequetrefes sen raíces

que ó pór a garabata xa non saben

afirmarse no amor dos devanceiros,

fala-la fala nai,

a fala dos abós que temos mortos,

e ser, co rostro erguido,

mariñeiros, labregos da linguaxe,

remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta

e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo

unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,

non falo prós ruíns e poderosos,

non falo prós finchados,

non falo prós estupidos,

non falo prós valeiros,

que falo prós que aguantan rexamente

mentiras e inxusticias de cotío;

prós que súan e choran

un pranto cotián de volvoretas,

de lume e vento sobre os ollos núos.

Eu non podo arredar as miñas verbas de

tódolos que sufren neste mundo.

E ti vives no mundo, terra miña,

berce da miña estirpe,

Galicia, doce mágoa das Españas,

deitada rente ó mar, ise camiño...

ESTIRPE MOREIRAS

Magníficas as fotografías de Juan Pablo Moreiras, descendente de Eduardo Moreiras, autor da obra Primavera no Lor.

TRES DE CEN

Comenta Brétemas un artigo de Anxo Lorenzo no que se fala do "pacto lingüístico" e nas características que ten segundo Lorenzo. Nun párrafo fala do principio de individualidade: que cadaquén utilice a lingua da súa preferencia nas comunicacións non institucionalizadas.

Aparte das políticas que se leven a cabo ó redor da lingua, é aquí onde, ó meu parecer, se está a perder a "batalla". Por pouco ou moito que poida facer a Administración, ela non pode obrigarlle a un pai a falarlle galego ó seu fillo.

Eu crieime sen televisión en galego, sen prensa en galego (gustaríame saber cántos xornais publicarían artigos en galego se desaparecese a subvención), e case sen ensino en galego. Na familia, sempre fomos e seguimos a ser galegofalantes. Meus avós faláronlle ós meus pais en galego, e eles a nós en galego. E cos amigos sempre falabamos en galego, aínda que logo houbese ensino en castelán e con libros de texto en castelán, televisión en castelán, universidade en castelán, etc.

Hai días estiven en institutos galegos, e ó facer a Pregunta a mozos e mozas de doce, trece, catorce anos: ¿Cántos falades galego habitualmente entre vós? A resposta foi contundente nos dous institutos: de uns CEN que había no salón de actos en cada instituto, levantaron a man TRES.

Se, entre outros, as parellas que teñen fillos e están na franxa de idade entre trinta e cincuenta anos, non lle falan en galego ós fillos e conservan esa cadea de transmisión, non hai nada que facer. Que non se lea en galego xa non sei se será algo perdido, mais, polo menos, que non deixe de falarse.

POR TERRAS DE LEMOS (I)

Aplicándome na tarefa:

Medo escénico:

Con Vicente Docasar, Director do Instituto Daviña Rei, e varios profesores, o luns 5 de Maio en Monforte:

CRÍTICAS (II)

MARCOS, Xesús Manuel. A lúa dos Everglades. Ed. Xerais, Vigo, 2007. Os cairos dos exilios interiores. O autor domina o ritmo e mais a arquitectura do relato desde unha linguaxe evocadora.

Coa novela A lúa dos Everglades Xesús Manuel Marcos acadou o Premio de Creación Literaria Terra de Melide na convocatoria de presente ano. Á vez, o narrador courelao prosegue a súa traxectoria literaria que recibiu un forte pulo promocional cando no ano 2004 a súa peza O brindo de ouro se fixo merecedora do Premio Merlín. Porén, Xesús Manuel Marcos xa se dera a coñecer como narrador do sistema literario galego no ano 1994 co relato “Aliados solitarios”, gañador do Premio Modesto Rodríguez Figueirido do Pedrón de Ouro. Desde aquela data, e sen as urxencias que, con frecuencia, fan que se estrele máis dunha carreira literaria, Xesús Manuel Marcos foi erguendo o seu persoal edificio literario, alicerzado na boa calidade das súas tramas argumentais e nunha correcta arquitectura do relato. Aquela escolma de relatos de perdedores que nos ofreceu a súa obra Fonte de Esperante (2005 ), é unha proba da exactitude do anterior xuízo. Agora con esta novela, que tira o seu título dun dos máis grandes humidais do mundo ( os Everglades de Florida ), X.M. Marcos non abandona en realidade o relato curto, se ben é capaz de suturar as tres historias que compoñen o libro nun desenlace final froito exclusivo da súa vontade creadora, pero que en ningún intre vén esixido polo dinamismo interno de cada unha delas. En efecto, A lúa dos Everglades mestura tres historias de novo cun vencello común: os seus protagonistas están outra vez marcados polos ferróns da derrota, derrota, porén, que xa non acontece nun espazo rural e que vén provocada pola ruindade doutros membros da súa mesma especie. As liñas argumentais sitúannos pois nun triple escenario narrativo: o barrio Belgrano de Bos Aires, Madrid e Miami. Tres territorios afastados, mais destino da emigración galega. No primeiro transcorre a historia dos Quintelo, tres vellos galegos que aparecen asasinados un día na súa casa do barrio bonaerense. En Madrid un mozo escritor fai amizade cun seu veciño xubilado que vive ensumido na soidade. Finalmente na Downtown de Miami, Aurora que fuxira de moza das violacións ás que a sometía seu padrasto, é atacada por unha besta carraxenta que malla nela con brutalidade. Alí fica estarricada na beirarrúa namentres a lúa escintila por riba dos Everglades. A partires deste comezo, moi devagar e coa banda sonora dos Tamara (músicos moi relacionados coa nosa emigración) marcando o ritmo, estas tres historias de amores e rancores e aparentemente sen vencello entre elas, van converxendo ata confluír nunha única familia de emigrantes galegos espallados polo mundo e cuxas existencias, por diversas circunstancias, emprenderan diferentes camiños. A lúa dos Everglades pretende ser unha peza de suspense tecida cos fíos dos sentimentos e das emocións, mais tamén cos arames da saudade, o medo, a morte e a soidade. E sobre todo, unha homenaxe á emigración galega e unha reflexión verbo dos exilios interiores dunhas persoas obrigadas a tomaren os camiños da emigración. Novela enteiramente urbana, sen grandes heroes, con personaxes que apenas pasan á acción. Novela así mesmo fragmentaria, con mestura non só de tramas argumentais, senón tamén de puntos de vista, de estratexias narrativas e mesmo coa introdución de materiais aparentemente alleos ao desenvolvemento das historias. Non obstante, todo iso non é un atranco para que o lector sega o norte da trama e se manteña a tensión narrativa porque o autor domina o ritmo e a arquitectura do relato e ademais pretende seducir o lector cunha linguaxe cun alto valor connotativo ou evocador que fai que a súa escrita se enriqueza con insospeitados matices. Francisco Martínez Bouzas. Faro de Vigo.

ENCONTRO NA TERRA DE LEMOS

Salvo catástrofe, o luns, día 5 de maio, estarei nos Institutos Daviña Rei e Río Cabe de Monforte de Lemos para falar cos rapaces sobre o meu libro O BRINDO DE OURO e todo canto se tercie.

PROXECTOS E NOVAS OBRAS

Poño o punto final á versión case definitiva da primeria das catro novelas da que vou chamar Tetraloxía da Apocalipse, na que escribirei sobre a guerra (non a Guerra Civil española, senón outra tan dura ou máis que a española), a fame, a morte e a enfermidade. A primeira, sobre a guerra, está, como digo, practicamente rematada. Agora, debe repousar. Logo, volverei para darlle algún retoque. ¿Enviareina a algún concurso? ¿Haberá valor de premiala, xa que é unha novela moi, moi dura? ¿Haberá valor de publicala? Xa veremos...

Agora, as derradeiras correccións doutro proxecto a piques de rematar. E logo, agárdame un bo pilote de documentación (por riba, a maioría escrita en inglés, o que esixirá moito máis esforzo) para ler e utilizar nun novo libro de aventuras para mozos de doce a cento vinte anos, no que traballarei todo o verán. Imos alá...

A NOITE DOS LIBROS 2008

Mañá volve ser a noite dos libros. Unha noite perfecta para pasar en vela.

CRÍTICAS (I)

Miseria, emigración e música dos Tamara.

Non é tan coñecido dos lectores como o Xerais ou o Blanco Amor, porén o Certame de Creación Literaria Terra de Melide, creado no 1999, vén puxando por abrir unha clareira de luz propia. A lúa dos Everglades de Xesús Manuel Marcos obtivo o galardón do sétimo certame melidense. Trátase dunha boa novela, do melloriño que a narrativa galega do ano pasado nos deixou. Alá polo verán de 2005 xurdía a noticia de que Sofía Romo, irmá de Prudencio Romo, emigrada nos USA, logo dun atraco sufría amnesia, non era quen nin de lembrar o seu propio nome e cantaba acotío cancións de Os Tamara, preciamente por elas sería como, tras moitos meses de procura, a darían atopado nunha residencia estadounidense. Caso de violencia contra os emigrantes que, desafortunadamente, non é único. Esta é a orixe, o impacto que produciu no autor. Isto e mais a conciencia do desamparo que padece a vellez nos nosos días. E velaí, logo, que os versos de cancións de Os Tamara que salfiren o discurso non obedezan a un oportuno aceno de cara á galería. E velaí, logo, que sería ben que a homenaxe do autor se vise acompañada da do lector. Outra razón para que mentásemos a noticia da aparición de Sofía Romo. Por iso e porque axuda moito a comprender a dimensión dun discurso que se desenvolve na Arxentina, en Madrid, en Miami e na Galiza. Porque a orixe non sempre é o principio, a novela comeza na Arxentina, onde unha familia de emigrantes, que fixeron fortuna mais que viven modestamente, aparece brutalmente asasinada. En Miami, outra muller é brutalmente atacada, fica amnésica e só lembra, como dixemos, cancións de Os Tamara. En Madrid, Andrés Leiro coñece ó enigmático vello Manuel Eiras. A Galiza é orixe e final, coa viaxe de Manuel Eiras e Andrés Leiro á terra péchase un argumento que ten como centro as miserias humanas. A miseria en que viven os Quintelo, ricos e sen que os cartos lles alivien a vida; e máis miserenta será aínda a súa morte. A miseria da que foxe Aurora, en Miami. A miseria existencial na que viven Andrés e Manuel, ou tamén Mariana. A miseria pezoñenta que leva a un pai a violar á súa filla… Ninguén dá fuxido, a miseria remata atrapándoos a todos, como pecado orixinal. O autor xoga moi habilmente coa converxencia das tres historias, converxencia que o lector presente, que o autor insinúa e á que administra con solvencia deica o remate, de xeito que o alto grao da intriga creada non decae e mantén o lector coas páxinas na man. Non era doado lograr esa converxencia, entre algo que avanza escasamente (o esencial que tiña que pasar en Miami ou Belgrano xa pasou) e algo que só se insinúa (o vínculo) porque constitúe o clímax final. No eixo desa converxencia, xa sabemos, a miseria humana. Alén desa converxencia, salientemos tamén a eficiencia coa que se nos achega o que pensan/pensaron, o que senten/sentiron, as personaxes, come se a comunicación se establecese directamente entre as personaxes e o lector. De xeito que a magnitude e morfoloxía da traxedia están sempre na mente. O lector vive nos ambientes creados, aspecto no que a lingua ten moito que ver, sobre todo nas páxinas arxentinas. Tampouco era doado lograr personaxes densas, nestas condicións. E o mérito de acadalo reside no mesmo feito de ter a habilidade de saber converxer as tres historias. Unha cousa explícase pola outra. Se as historias ficaran inconexas, a magnitude da traxedia veríase reducida e con ela tamén a densidade das personaxes. Todos son fíos da mesma madeixa. Andrés Leiro tamén escribe, algúns relatos seus incardínanse no discurso da novela, son relatos nos que a ficción nace da realidade (com a mesma novela) ou como a ficción se volve a cada paso máis realidade. Nese aspecto, resulta inevitábel non lembrar Os ollos de K de Riveiro Coello. A novela de Xesús Manuel Marcos non explota esta faciana, renuncia ás augas metaliterarias nas que Riveiro Coello si se mergulla. Porén, isto non é en si unha carencia de A lúa dos Everglades, senón unha opción. Unha opción que lle permite ao autor acadar a dimensión xusta da novela, e a escrita da novela está condicionada pola anécdota (perdón por esta denominación) da que nace e na que tamén vai morrer. En virtude desta opción, a novela non perde intensidade, a intriga mantense indemne, cousa que o lector agradecerá. Naturalmente, a opción contraria (enchido, heteroxéneo ou non, do discurso para acadar meirande volume) tamén era posible, mais moi dificilmente se podería manter o grao de intensidade (xa de inicio palpábel) na intriga, sempre se asomaría ao abismo do cansazo e do perigo de que o lector se decatase da estratexia. Velaí, pois, unha decisión intelixente.

Xosé M. Eyré. A Nosa Terra.

FEIRA DO LIBRO DE MADRID 2008

Como non adoitan, en xeral, convidarme a ir por alá, recibín con ledicia e sorpresa ser convidado a asinar na Feira do Libro de Madrid, no mes de Xuño. Por alí estarei co meu Brindo de Ouro.

¿SECTARISMO?

O meu apoio á señora Suevos.

A NOITE DOS TEATROS

Nuns días comezará A Noite dos Teatros. Estou seguro de que a algún blogueiro, entre outros, lle gustaría estár aquí.

XUSTIZA

Despois de ver certas cousas e comparar, non me extraña que cada vez se crea menos nela.

EL BRINDO DE ORO

Logo da súa publicación en galego, o meu libro o Brindo de Ouro ten edición en castelán, da man da Editorial Anaya. Como para min é unha novidade, estou ledo.

¿DÚBIDAS?

Leo unhas declaracións do escritor Ferran Torrent no blog de Brétemas e, ademáis do tan ultimamente comentado tema das viaxe a feiras e demais, hai algo que me chama a atención: o seu desánimo como escritor en catalán, e as súas dúbidas en canto á posibilidade de seguir sendo un autor en catalán e o temor a que a situación da lingua e a lectura no seu país o leve a ter que buscarse a vida noutro sitio. ¿Haberá algún, poucos ou moitos escritores galegos coas mesmas dúbidas? ¿Comenzará a xente, desanimada, a buscarse a vida? ¿Haberá quen se farte de que o ignoren, e non só os lectores, senón críticos, medios de comunicación e demais, e tente outros camiños?

UNHA LOUSA SOBRE O COUREL

Aconséllolles que vexan o documental UNHA LOUSA SOBRE O COUREL. Seguro que lles resultará altamente ilustrativo.

AFOGAMOS

Coa seca, afogamos en Madrid. Esta é a solución de Gallardón e os seus.

AXENTES LITERARIOS

Coincidindo coa lectura deste post, entérome de que, polo visto, a nosa asociación anda pensando en buscar un axente literario común para os seus autores. Non sei o que haberá de certo, mais entendo que é unha moi boa idea.

APOIO AO RURAL

Artículo 130 1. Los poderes públicos atenderán a la modernización y desarrollo de todos los sectores económicos y, en particular, de la agricultura, de la ganadería, de la pesca y de la artesanía, a fin de equiparar el nivel de vida de todos los españoles. 2. Con el mismo fin, se dispensará un tratamiento especial a las zonas de montaña.

Dá gusto ver como hai quen se preocupa polo sostemento do rural.

AGASALLOS DE REIS I

"Si habéis nacido en un país y en una época en que no sólo nadie viene a mataros a la mujer y a los hijos sino que, además, nadie viene a pediros que matéis a la mujer y a los hijos de otros, dadle gracias a Dios e id en paz".

Las Benévolas. J. Littell.

EN GALEGO

Aínda que algúns non se queiran enterar.

NOVOS SOPORTES

A propósito dalgún comentario feito por un escritor galardoado hai pouco, coincido con algúns autores que centran o problema na desvantaxe do papel fronte a outros soportes. E isto non creo que pase só cos máis novos. Eu gusto cada vez máis dos, por exemplo, documentais de carácter histórico, fronte aos mamotretos de historia en papel. Que se lle vai facer. Os tempos cambian.

Un exemplo: a colección de contos de Andersen que o diario O País está a editar en DVD. ¿Pode o conto en papel gañar fronte ao mesmo conto en formato DVD?

A miña filla máis pequena devora os DVD, mais abúrrese cando lle leo o mesmo conto no libro. ¿Será que llo conto mal? ¿Será que as novas xeracións se están a afastar definitivamente do papel cara a outro tipo de recibir/percibir historias, mesmo en nenos e mozos que gustan da lectura?

E outra pregunta: ¿Cando unha editorial galega se vai animar a editar tamén en formato audiovisual narracións en galego para moz@s? ¿Ou unha novela para ler no móbil?

AS BARBAS DO VECIÑO A REMOLLO

Exemplo para A Campa.

FUXE SANTA CLAUS

Chega o Apalpador.

BO NADAL

ADEUS Á MATANZA A COITELO

¿Que lles parece?

PARQUE NATURAL DO COUREL

¿A que esperan?

PRESENTACION DE A LÚA DOS EVERGLADES NO CAUREL

O sábado, 8 de decembro, presentarei na Festa da Pisa de Froxán (como xa é "tradición"), a miña nova novela, A Lúa dos Everglades. Están todos/as convidados/as.

CHAVEZ II

· Los fondos de particulares; superiores a los SIETE MILLONES BOLIVARES 7.000.000. serán retenidos por el ESTADO. Sobre las comunicaciones:

· El uso del cable y otras comunicaciones satelitales se van a restringir a las dependencias oficiales, y a los establecimientos hoteleros y turísticos. · E! uso de la telefonía celular será de uso exclusivo para las personas del ESTADO. · Se eliminara el acceso a Internet a personas naturales. · Se exigirá el registro oficial de todo los mini-computadores y cualquier PC en posesión de particulares. · Se expropiaran todas las emisoras-de radio y TV, pasando a integrar una sola red de transmisión a nivel nacional, pagando a sus ,propietarios el 5% de su valor de mercado en BONOS DEL ESTADO con vencimiento a 20 años. · Se expropiaran igualmente todos los periódicos y demás medios impresos. Sobre la propiedad privada en general:

· Se nacionalizaran toda clase de propiedad privada.

SOBRE LAS FUERZAS ARMADAS NACIONALES:

· Se creara oficialmente una milicia popular, la cual progresivamente pasara hacer uso de todas las instalaciones y equipos de- las Fuerzas Armadas Nacionales. El Instituto de Previsión Social de las Fuerzas Armadas asumirá las obligaciones sociales de por lo menos 250.000 reservistas. Se procederá a disolver las Fuerzas Armadas Nacionales. · Se incorporará a esa Milicia Popular exclusivamente a la oficialidad que coincida con los ideales de la REVOLUCIÓN. · La oficialidad' no afecta con la REVOLUCIÓN o con un pasado dudoso, quedará cesante en sus funciones sin ningún tipo de ingreso por retiro. · Se consolidaran todas las policías estadales y municipales bajo un solo comando. · El servicio militar obligatorio para ambos sexos se hará a partir de tos 17 años. Los conscriptos estarán en disponibilidad inmediata para apoyar los procesos revolucionarios en naciones con las cuales nuestro país tiene convenios: CUBA, BOLIVIA, NICARÁGUA O IRAN: . Sobre el control de cambio:

· Se penalizará con cárcel la tenencia de-divisas extranjeras en papel moneda. · Se prohibirá la titularidad de cuentas de divisas en el exterior, sus dueños estarán en la obligación de repatriarlas, con pena de prisión. · Se eliminará todo tipo de tarjetas de créditos o débito para su uso dentro o fuera del país. Sobre la economía:

· Se impondrá Bonos o talones. · Se impondrá el trueque con asesoramiento de miembros de la. Milicia Popular. · Se impondrá el uso de la Tarjeta Alimentaría, para ser utilizado el Mercal. · Se impondrá el Salario Mínimo a todo el personal; que este en Nomina del Estado; a obreros, técnicos profesionales por igual . Igualmente se prohíbe el ejercicio de la profesión a cualquier profesional o técnico que se niegue a servir al ESTADO.

Practica religiosa.-

· Se prohíbe el uso da la minifalda. · Se prohibirá cualquier clase de culto religioso fuera de sus templos. · Se prohibirá la catequesis fuera de los templos. · EL ESTADO supervisará a nivel nacional los seminarios y demás centros de formación religiosa. · Se expulsará del país a todo clero por nativo Sobre las prácticas sociales:

· Se prohibirá el uso atuendos que atente en contra de la moral y las buenas costumbres. (minifaldas, trajes de baño ”hilo dental” escotes muy pronunciados, pantalones ajustados, etc.). · Se prohibirá el consumo de bebidas alcohólicas en la vía pública. · El béisbol profesional y cualquier tipo de deporte profesional estará bajo control del ESTADO. · Se restringe las importaciones de artículos de lujo tales como: whisky, electrodomésticos, autos de lujo, etc. · Se prohíbe el uso imágenes y artículos de influencia transculturizadora imperialista en todas las entidades públicas. (tales como: santa claus, mickey Mouse etc.)

Sobre la propiedad privada:

· Se legitimará la ocupación de los edificios, desocupados hasta la presente fecha alcanzando más de 77 solo en el centro de Caracas, se apoyara el decreto para expropiar los edificios de los propietarios. PATRIA SOCIALISMO O MUERTE.

CHAVEZ I

Proyecto de Reforma Constitucional LEYES SOCIALISTAS PARA VENEZUELA (Ante-proyecto de leyes bajo discusión en la Asamblea Nacional)

Sobre la medicina Privada y las Empresas de Seguros: · Se decretara la gratuidad del servicio de salud privada, y se pasara a la nomina del ESTADO: a todo personal medico Y auxiliar. · Se expropiaran las: edificaciones, instalaciones y equipos, pagando a sus propietarios el 5% de su valor de mercado en bonos del ESTADO, con vencimiento a 20 años, en las clínicas solo se dará atención médica a pacientes que remuneren en dólares o euros. · Se suspenderá la actividad de los Seguros de Vida .privados El personal que ahí, labora quedara cesante sin remuneración de pensiones. Sobre la Educación Privada: · Se, decretara la gratuidad de la educación en todos los niveles y se pasara a la nomina del ESTADO a todo; el personal docente y administrativo. · Se cambiara la denominación actual de todos los colegios a institutos privados utilizando a cambio los nombres de personas o apelativos que la REVOLUCION considere representativo como ejemplo: se tiene contemplado el que la Universidad Católica Andrés Bello pase a denominarse Popular, Andrés Bello. · Todos los estudiantes de todos los niveles (escolar,, bachillerato, y universitarios) Usaran. como uniforme Franelas rojas, pantalón azul con una leyenda a lateral (REPÚBLICA BOLIVARIANA) y boina roja.. · Algunas materias sociales, como Historia de Venezuela y _ Geografía de Venezuela serán adaptadas, y otras serán eliminadas de los programas de la docencia. En su lugar se dictarán cursos; relacionados con él. SOCIALISMO DEL SIGLO XXI. · Los nuevos bachilleres saldrán formados técnicos medios en Área; cómo: Metalúrgica; Carpintería, Petróleo, Arte, Electricidad, Construcción, etc. Pasando al servicio de la REVOLUCIÓN. · Se autorizara a la familia sin vivienda a que ocupen las denominaciones "segunda viviendas" comenzando esto por los apartamentos y casas en playas, incluyendo las ubicadas en clubes Finalizando con las .ubicadas., en zonas urbanas. · Se obligara a los propietarios ocupantes de las viviendas principales que incluyan familias adicionales de tres miembros por habitación, reservando a la familia propietaria sólo una habitación por cada tres miembros y haciendo uso común con. los nuevos integrantes de todos los servicios de la vivienda. · La finca o hacienda serán transformada en conuco al servicio de la revolución, cuya producción será de acuerdo a los sueldos de lo contrario serán entregados a otros productores campesinos que si cumpla con lo estipulado. · Las tierras serán exclusivamente del ESTADO el cual a través del INTI puede adjudicarlas a específicos ocupantes, campesinos quienes no la puedan vender ni hipotecaria, ni transferirlas de ninguna manera. Sobre la identidad y la actividad ciudadana.

· Se pondrá en vigencia un nuevo documento de identificación para cada ciudadano, quedando los actuales sin ninguna validez. · A las personas que aparezcan como firmantes en cualquiera de' las listas en contra de la, revolución, como fue la' solicitud del Revocatorio al Presidente de `la `República no se le entregara ni el nuevo documento de identidad, ni el pasaporte a menos que se sometan voluntariamente. a cursos de educación ciudadana, reconozcan por escrito sus errores pasados y cumplan con un periodo de prueba sin papeles de identificación a satisfacción del estado. · Para el ejercicio de cualquier actividad pública o privada (incluyendo la electoral) solamente será valido el nuevo-documento nacional de identidad. · La entrega del pasaporte para viajar fuera del país estará supeditada a la consideración de-las autoridades competentes, bajó asesoría de técnicos cubanos. · La patria potestad de las personas menores de 21 años será compartida por el ESTADO. Sobre la banca privada:

· Se pasara a la nomina del ESTADO a todo personal de la banca privada. · La moneda va a cambiar de denominación y se le van a quitar los tres últimos ceros.

ALFAIAS EN MADRID

Onte á noite, convidáronme a acudir á entrega dos premios Ala Delta e Alandar que convoca o Grupo Editorial Luis Vives. Alí tiven o pracer de coñecer ao gañador do Premio Ala Delta deste ano (con maniotas na man de tanto asinar exemplares pola mañá) e formar parte do fondo norte galego en apoio do noso autor, xunto con outro colega madrileño. Tamén coñecín a Ignacio Chao, traductor da obra premiada e con novas e maiores responsabilidades a partir de agora na editorial, o que o vai levar a ter que instalarse en Madrid. Nas estupendas instalacións do centro comercial de Príncipe Pío entregouse o premio, con dous andares do edificio ateigados de xente. Un lugar peculiar para este tipo de actos, afastado das habituais salas con cadeiras que eu esperaba atopar, con pantallas de plasma colgando de tellados e paredes nas que se proxectaban vídeos das obras gañadoras e desde as que se podía seguir a intervención dos autores, no caso de Marcos S. Calveiro templada, sen chisco de nervos e moi aplaudida, na que reiterou o exclusivo compromiso coa literatura e a súa propia obra. É unha alegría para min que un autor galego triunfe neste mundo tan complicado, e estou seguro de que, dado o talento de Marcos S. Calveiro, isto non é máis que o comezo.

INICIATIVA INTERESANTE

Unha nova iniciativa para a visibilidade do libro galego. Ogallá resulte.